Um daginn var ég að teikna alsberann mann í þrjá klukkutíma. Nektarmódel sem sagt. Hann
vinnur á sorpu og klæðist neon lituðum appelsínugulum snjógalla, alla daga, allan ársins
hring. Matarboð hjá tengdó, bíó með ástvininum, flöskuborð á Auto - gallinn kemur með.
Hann er líka aukaleikari og kann að búktala. En hann vill ekki ræða það mikið. Hann er
margslunginn maður. Nýverið hefur hann verið mikið í bónmaxinu. Og kjálkabeinin hafa svo
sannarlega umbreyst. Fyrst gekk ekkert hjá honum, en svo fattaði hann að hann þurfti bara
kraftmeiri hamar. Nú er hann andlitsfríður þrumuguð. Það er alveg gaman að teikna hann,
nema þarna um daginn þegar hann hrinti mér á ganginum. Ég var að spurja hann hvort ég
mætti fá far heim á gröfunni. Ég hafði þá teiknað hann nokkrum sinnum, og við búum í sömu
götu. En honum leist ekki vel á það. Hann varð alveg trompaður. Það var bara eitt sæti í
gröfunni nefnilega. Í lok dags rétti hann mér pappakassa, og sagði orðrétt: „Ekki henda
þennan kassa, þetta kassi er mine”.
- Tígrisrós Himalæjja Hermannsdóttir
Innsent 28.3.2026, birt 29.3.2026