ÚR STÍLABÓKUM FINNS AÐALSTEINSSONAR

Úr stílabókum Finns Aðalssteinssonar, engin dagsetning

Ég ákvað að fara í ferð til Bandaríkjanna til þess að finna hvirfilbyl. Ég leigði út herbergið mitt, fékk frí í vinnunni (kannski hætti ég bara), keypti miða til Bandaríkjanna og lagði af stað með flugi til New York. Ég myndi redda mér þaðan. Ég veit að hvirfilbylir eiga sér almennt ekki stað þar , enda var ég á leið til tornado alley. Sem er ekki dalur í sjálfu sér, heldur svæði í miðríkjum Bandaríkjanna. Þetta er svæði sem er lauslega skilgreint innan ríkjanna Texas, Louisiana, Oklahoma, Kansas, South Dakota, Iowa og Nebraska. Mig hafði alltaf langað til þess að koma til New York, sem var í raun eina ástæðan fyrir því að sú borg varð fyrir valinu frekar en einhver önnur, praktískari sem væri nær tornado alley.
Flugið gekk ágætlega fyrir sig og í raun ekkert til þess að tala um. Ég las bók og þáði kaffi. Áður en ég vissi af var ég kominn upp í leigubíl sem brunaði með mig til New York, the windy apple. Sem leigubílstjórinn staðfesti þegar hann tilkynnti mér: ,,Welcome to New York!” Þegar við komum úr göngunum sem liggja undir Hudson ána. Við komum upp einhverstaðar hjá 38th street, ef ég man rétt. Ég hafði lagt af stað með svo miklu offorsi, hafandi tekið svo svakalega skyndiákvörðun, en ég var ekki að meðtaka að ég væri allt í einu kominn í þessa sögufrægu borg. Ég vissi í raun ekkert hvert næsta skref væri. — So, where at Central Park should I drop you off?
Ég horfði upp á skýjakljúfana líða hjá og blandast dimmum himninum. Ég vissi einmitt ekkert hvert. — Just somewhere in the middle. Eh… yes, what’s the name of the building? The one where Lennon lived and got shot. Leigubílstjórinn þagði aðeins og svaraði svo — Riiight, The Dakota it is. Áður en ég vissi af þá stóð ég um kvöld, fyrir utan The Dakota, hinum megin við götuna þar sem John Lennon var skotinn til bana, og sem var húsið úr Rosemary’s Baby. Leigubíllinn hvarf handan við horn og úr mínu lífi, eins og hann hafi aldrei einusinni verið til. Það var dimmt og svöl gjóla sem lék um mig þar sem ég rölti af stað með bakpokann minn. Þrátt fyrir að ég gengi ágangstéttum sem ég hafði aldrei áður stigið á og andaði að mér lofti og lykt sem ég hafði hvorki andað áður né fundið, þá gekk ég um eins og ekkert væri eðlilegra. Þótt ég vissi auðvitað ekkert hvert ég væri að fara. Ég sneri mér við. Inngangur Central Park blasti við mér. Kannski ekki þangað inn hugsaði ég með mér. Ég leyfði mér að ráfa frjálslega um stund, en svo varð ég allt í einu áhyggjufullur. Eins og veruleikinn hefði allt í einu slegið mig: Þig er ekki að dreyma, þú ert í fjarlægri borg og þú ert þreyttur og þú ert svangur. Hér eru hættur. Hvað ætlaru að gera? Láttu mig í friði! Hugsa ég með mér. Ég hafði ekkert hugað að náttstað. Ég hafði verið í leiðslu hingað til. Ég bægði áhyggjum frá og gekk þvers og kruss, tók ekki eftir neinum götuheitum og lagði mig gjörsamlega í hendur borgarinnar, hún réði hvað myndi koma fyrir mig, hvar ég myndi enda. Þegar ég gekk eftir einni gangstéttinni var mjálmað á mig. Ég snarstansa og lít til hægri niður á götuna, þar sem svört kisa horfði á mig og mjálmaði aftur. Ég íhugaði að klappa henni, en ákvað að gera það ekki. —Sæl kisa, svara ég henni til baka og loka og opna augum hægt til hennar og hún svarar mér með því sama. Við treistum hvoru öðru. Hún rauf augnsambandið og hélt skyndilega af stað og hvarf inn í næsta húsasund. Án þess að hugsa fylgdi ég henni inn í húsasundið. En þar var kisu hvergi að sjá. En það sem hinsvegar sá, var velkomið rautt neon skilti: Hostel.
Undir því var hurð. Ég opnaði hurðina og steig inn. Anddyrið var lítið og málað dökkrautt. Við afgreiðsluborð sem var byggt inn í vegginn sat ungur maður með sítt svart hár sem virtist dotta fram í lófann sinn. Þegar ég nálgaðist afgreiðsluborðið og ræksti mig þá hrökk hann við
— Jesus, man. Wha…wha… yes, Can I uh, help you? Hann leit í kringum sig eins og að hann væri að leita að klukku einhverstaðar á vegg til þess að vita hvað klukkan væri. Hann fann eina og pírði augun á hana og færði þau svo yfir á mig án þess að hreyfa hausinn. —I’m looking for a bed for the night, sagði ég honum. Hann leit niður eftir mér og upp aftur, augun enn pírð.—…Yes, sagði hann varfærnislega, you are in pretty late. Everyone’s sleeping by now. In fact, you are lucky I was sitting here thinking, because usually we’d have closed by now. Hann tók við greiðslunni og rétti mér lykil. — You have to be silent. Everyone is asleep. Why are you even… Hann hætti við að spyrja og veifaði mér burt. Ég tiplaði upp eftir stigagangi og fann herbergið þar sem ég átti að gista. Þegar ég steig inn var niðamyrkur og ekkert heyrðist nema hrotur og niður borgarinnar. Þótt að það væri niðdimm nótt þá var borgin alltaf á lífi. Ég fann hversu uppgefinn ég var þegar ég hafði fundið rúmið mitt, neðri koja í herbergi með allavega fjórum kojum. Ég kom bakpokanum mínum fyrir í horni rúmsins, lagði koddan minn upp að honum og steinsofnaði. Mig dreymdi að ég stæði fyrir utan Central Park. Það var engin birta úti, hvorki bjart né dimmt. Uppúr miðjum garðinum reis mjór hvirfilbylur eins og súla beint upp í háa skýahvelfingu. Hann virtist ekki hreyfast. Ekkert hreyfðist. Allt var stillt og það flaug ekki fugl á lofti. Kona kom upp að mér: —Þetta er ótrúlegt! Fimm dagar! Hann hefur verið hér í fimm daga og enginn hefur meitt sig! Svo tók hún upp myndavél, kom henni fyrir alveg við kinnina mína og virtist taka myndir af nefinu á mér

-Sturla Sigurðarson
Innsent 5.7.2026, birt 6.7.2026

SIMULACRUM MÓMENT 3