ÚR STÍLABÓKUM FINNS AÐALSTEINSSONAR

Af gefnu tilefni þess að það er kominn september þá datt mér í hug að fletta í
stílabókunum hans Finns í leit að septemberfærlsum. Þessi skrif voru að finna á
servíettu sem stungið hafði verið á milli síðna í einni af litlu svörtu stílabókunum.
Skrifað er með bláum penna, líklega kúlupenna. Smátt letur sem hefur dofnað
örlítið. Ég sé ekki betur en að það sé smá kaffisletta á horninu. Annars er servíettan í
merkilega fínu standi.

1. sept
Þá var haustið á leiðinni. Hver þekkir það ekki? Gola blés mér yfir götuna. Laufin á
trjánum voru enn græn og sveifluðust léttilega í mildum vindinum. Það var ekki
laust við að þau væru farin að hríslast yfir því sem koma skyldi. Ég kom að annarri
götu. Trén þar höfðu rauð lauf. Ég var þó ekki viss hvort að það væri vegna
haustsins eða hvort að það væri einfaldlega í eðli þeirra að vera rauð á litinn.
Allavega, eða eins og Ameríkani myndi segja: In any case, þá veltir náttúran sér ekki
uppúr þessu, hvað þá hefur áhyggjur. Nema þá kannski í gegnum okkur. Ef við
höfum áhyggjur þá hefur náttúran áhyggjur. En þessi litlu skrif áttu svosem ekki að
breytast í lítil skrif um náttúruna. En er hægt að skrifa um eitthvað annað en
náttúruna? Ég ætla að reyna: Sykurstaukurinn stóð á sama stað og hann hafði staðið
á síðan 1934. Hann var úr gleri með álloki með lítilli lúgu til þess að strá sykrinum.
Glerið var auðvitað örlítið riflað. Við sjáum hann öll fyrir okkur. En auðvitað var
þetta ekki nákvæmlega sami sykurstaukur og hafði staðið á barborðinu á The
Templeton síðan 1934, en hann hefði auðvitað allt eins hafa verið það. Það er líklega
enginn í heiminum sem gæti svarað þeirri spurningu. Auðvitað er ekki hægt að
skrifa um neitt án þess að skrifa um einhverskonar mynd af náttúrunni.
Náttúrulega.

Sturla Sigurðarson
Innsent 3.9.2026, birt 6.9.2026

KRANTSPEKINGAR 2