Ég er staddur í Þýskalandi, 80 kílómetrum suður af Frankfurt, í hinni evrópsku innlands-hafnarborg Mannheim. Borgin er hvað þekktust fyrir að vera helsta fyrirmynd Manhattan þegar kemur að borgarskipulagi, þ.e. hún er svo rúðustrikuð að hún er jafnan kölluð „ferningaborgin“. En ef ég leyfi mér að vitna í Veru Illugadóttur, þá er það önnur saga.
Við Max félagi minn erum í hinu unga og líflega Jungbusch hverfi, sem fyllist af næturlífi um helgar. Það mætti þó segja að mannlíf sé af skornum skammti í Mannheim, þar sem flestir staðir standa tómir á besta tíma. Því má draga nafn borgarinnar sjálfrar í efa, Mannheimar þar sem varla nokkurn mann er að finna.
Við erum þó í leit að stað sem við höfum heyrt að hýsi fólk. Vandamálið er að staðurinn er hvergi að finna á netinu, við höfum aðeins hnit til að styðjast við. Þegar við komum að rétta húsinu blasir við okkur dimmt húsasund. Við lítum hvor á annan, yppum öxlum og göngum inn. Við heyrum mannamál en sjáum engan. Við opnum hurð innst í sundinu og stöndum þá skyndilega inni í hnefaleikasal. Þar mæta okkur rauðar og bláar svampdýnur á gólfum, boxpúðar og lóð. Við höldum lengra inn og fylgjum tröppum upp að stórri hurð. Við opnum hana og sjón er sögu ríkari, ungt fólk reykjandi inni og drekkandi ódýran Helles flöskubjór undir góðri tónlist.
Í horninu stendur foosballborð, þakið límmiðum með pólitískum skilaboðum á borð við FCK AFD og Nazis töten. Ég plata Max til að skora á Þjóðverjana í leik, en þá tek ég eftir límmiða sem sker sig sérstaklega úr í horninu, KSÍ. Þarna er ég staddur á bar í dimmu húsasundi yfir hnefaleikasal sem finnst ekki á Google Maps í borg sem manna er hvergi að finna og rekst á skjaldarmerki Knattspyrnusambands Íslands.
Dagur A. Eggertsson
Innsent 18.2.2026, birt 23.2.2026
Ég sá hann í dag. Aftur. Hann stóð við gluggann sinn og reykti. Sjarmó. Ég velti því oft fyrir mér hvort hann sjái mig. Hann þyrfti samt að horfa upp til að sjá mig. Glugginn minn er á fjórðu hæð en hann býr á annari. Stundum opnar hann gluggann og starir íhugull á götuna. Alltaf á götuna. Halló! Ég er hér! Hérna uppi! Good things come to those who wait, ómar þá í hausnum mínum.
Við kynntumst í bókaklúbbi. Bókaklúbbi með stóru bé-i, því í þessum klúbb var bara ein bók tekin fyrir: Biblían. Kynntumst er kannski svolítið stórt orð. Við vorum allavega bæði meðlimir, en líka 23 aðrir. Ég talaði kannski aldrei við hann en það voru svo sannarlega víbrur. Við fyrsta hitting fórum við hringinn og deildum öll nöfnum og einni skemmtilegri staðreynd. Ég á hund sem heitir Jack Sparrow og tannburstinn minn er gulur. Hann var sá eini sem deildi tveimur skemmtilegum staðreyndum. Hvílíkt sjarmatröll. Klúbburinn hafði það markmið að lesa alla biblíuna og hætta svo. Þetta tók okkur fjögur ár, en þessi ár voru the glory days. Á seinasta fundinum lásum við uppáhalds passíur og textabrot. Ég ákvað að lesa upp úr Jobsbók, 40:16-18;
Sjáðu aflið í lendum hans
og kraftinn í kviðvöðvum hans.
Hann sperrir halann eins og sedrustré,
sinarnar í lærum hans eru samantvinnaðar,
beinin eru eirpípur,
leggirnir járnstengur.
Þegar ég horfði upp úr bókinni mætti ég augum hans. Þetta var engin tilviljun, þetta var guðsvilji.
Í dag eru akkúrat þrjú ár síðan bókaklúbburinn hætti og hann flutti í götuna mína. Hann hefur ennþá ekki litið upp. Bara ef hann vissi að ég væri tilbúin að fara í stríð fyrir hann. Bara ef hann vissi…