Ég sá hann í dag. Aftur. Hann stóð við gluggann sinn og reykti. Sjarmó. Ég velti því oft fyrir mér hvort hann sjái mig. Hann þyrfti samt að horfa upp til að sjá mig. Glugginn minn er á fjórðu hæð en hann býr á annari. Stundum opnar hann gluggann og starir íhugull á götuna. Alltaf á götuna. Halló! Ég er hér! Hérna uppi! Good things come to those who wait, ómar þá í hausnum mínum.
Við kynntumst í bókaklúbbi. Bókaklúbbi með stóru bé-i, því í þessum klúbb var bara ein bók tekin fyrir: Biblían. Kynntumst er kannski svolítið stórt orð. Við vorum allavega bæði meðlimir, en líka 23 aðrir. Ég talaði kannski aldrei við hann en það voru svo sannarlega víbrur. Við fyrsta hitting fórum við hringinn og deildum öll nöfnum og einni skemmtilegri staðreynd. Ég á hund sem heitir Jack Sparrow og tannburstinn minn er gulur. Hann var sá eini sem deildi tveimur skemmtilegum staðreyndum. Hvílíkt sjarmatröll. Klúbburinn hafði það markmið að lesa alla biblíuna og hætta svo. Þetta tók okkur fjögur ár, en þessi ár voru the glory days. Á seinasta fundinum lásum við uppáhalds passíur og textabrot. Ég ákvað að lesa upp úr Jobsbók, 40:16-18;
Sjáðu aflið í lendum hans
og kraftinn í kviðvöðvum hans.
Hann sperrir halann eins og sedrustré,
sinarnar í lærum hans eru samantvinnaðar,
beinin eru eirpípur,
leggirnir járnstengur.
Þegar ég horfði upp úr bókinni mætti ég augum hans. Þetta var engin tilviljun, þetta var guðsvilji.
Í dag eru akkúrat þrjú ár síðan bókaklúbburinn hætti og hann flutti í götuna mína. Hann hefur ennþá ekki litið upp. Bara ef hann vissi að ég væri tilbúin að fara í stríð fyrir hann. Bara ef hann vissi…
Mig langar til þess að deila með ykkur mínum uppáhalds Heimaskúlpum sem ég hef safnað saman á þessu ári. Ég hef verið að safna Heimaskúlpum frá 2019 þegar Kórónuveiran skæða Covid-19 var í hámarki. Ég var á fyrsta ári í myndlist í LHÍ og á tímabili þegar við gátum mjög takmarkað mætt í skólan. Ég komst fljótt að því að það eru til margar slíkar arkívur af fundum skúlptúrum, eins og td. facebook hópurinn Involuntary Sculpture (mæli með) það kemur ekkert úr tómarúmi!!!! Á tímabili fékk ég líka fólk til að bæta við arkívuna með aðsentum heimaskúlpum. Ætli ég sé ekki búinn að safna saman um 200 núna.
Ég kallaði þetta Heimaskúlpa 2019, en veit stundum ekki lengur með það nafn, gerir þetta mögulega of krúttlegt? Skúlpi er ekki mjög flott orð heldur finnst mér. Einhverntíman heyrði ég vin tala um að fara á gjörra (gjörning) og fannst það virka svo vel því ég upplifa stundum svo mikinn alvarleika í kring um gjörninga sem ég get átt erfitt með, en með því að segja gjörri þá verður þetta ekki jafn alvarlegt lengur. Skúlpi gefur þessu hversdagslegri tilfinningu sem passar við arkívuna. Skúlptúrarnir þurfa að vera hversdagslegir, að þeir verði til án þess að það sé einhver ásetningur. Skúlptúrarnir eru annaðhvort fundnir í umhverfinu eða gerðir áreynslulaust, eins og td að stafla hreinu leirtaui á eldhúsborð til að láta það þorna og svo allt í einu tekur þú eftir: vá þetta er skúlptúr! Hugarástandið skiptir máli, suma daga ertu opin fyrir því að sjá skúlptúra í umhverfinu þínu, aðra daga ekki. Ég sá ljósmynd á netinu af ónefndum listamanni í bol þar sem stóð: sculpture is an attitude.